بوی باران:مجموعه اشعارودلنوشته های سیدعلی سیدی,ابرزگه

بوی عطر و بوی گل .....بوی بارون روی گل .... ...بوی عطر خوب عشق ......بو علف از زیر خاک.....بوی عطر خوش گلها تو بهار .......میکندمست بلبل وقناریا.......از درخت عطر خوشه جونه ها......میرسیده به مشامم بوی اون درخت سیب ......توی جنگل پراز اواز شاد . .......بلبل مست مژده بهارو دادا....... بلبل مست مژده بهارو داد ......توی جنگل پراز اواز شاد بلبل مست مژده بهارو داد ....بلبل مست مژده بهارو داد .......

❤❤❤❤❤❤❤❤نمی دانم چه سازیت رقصم ای دل.........که هر لحظه یه سازی میزنی دل.........گهی شادی گهی غمگینی ای دل.....نمیدانم چرا ایجوری ای دل.....تو ای دل پس چرا غمگین هستی......زکی. وازچه ایجوری شکستی....به چه سازیش تو رقصی ای دل من ........زمونه لحظه ای یه سازی داره.......گهی سازش به دل خواه تو. باشد........گهی هم غم و مرگ بود انتخابت❤❤❤❤❤❤❤❤

دلم دیگه شکسته.......به هیشکی دل نبسته .......اون که میخوادش این دل.........رفت و تنهاش گذاشته.....روزهای خوش زیاد داشت.......یه قلب خوب و صاف داشت.....خاطره هاش عذاب شد ........یه بغضی تو صدام شد.........دلم دیگه شکسته ..........به هیشکی دل نبسته.........اون که همیشه میگفت..........من پیشتم عزیزم..........اون کس که عاشقم بود........رفت وازم جداشد.....دستاش تو دست من بود.....روحش یجای دیگه....دلم دیگه شکسته..به هیشکی دل نبسته ......یه بغض توی گلومه......اون که دلم دوسش. داشت ررفت وازم جدا شد

شب عاشوراست امشب ......جبرعیل گریان امشب .........زینب دل خون امشب ........باز شده گریون امشی......شب عاشورا حسین بود دورن خیمه اش......باهمه اهل حرم کرد حسین امشب وداع............شب عاشوراست امشب ......زهرا باز ناللن لمشب.........شب عاشورا علی.........بازدوباره اشک تو چشاش.......شب عاشورا دوبا ره سر رسید....کربلا غرق به خون اغشته است......کربلا باز امشبو یاد اورد ......گرییه تشنه لبان گوش او کر کرده است.......ناله وا اتشا بازایداز کرببوبلا......کربلا .کربلا میزبانان تشنه لبان ....شیون زینب بیاید باز به گوش ....میزنند برسر همه اطفال او....باز صدای اضغرش اید بگوش.......که لبش تشنه جگر سوزد زاب ......دور خیمه باز زنان شیون کنند ......از غم از غم شاه شهید کربلا.......ازغم ان ماه پور نورم عباس .......کربلا باز امشبو شیون به پاست ......ازغم ان طفل شیر خوار حسین .....کربلا خاک عذا برسر کند......لاز غم هفتاد ودو پروانه هست ..بسکه گشتن دور شمع .سوخته و سرها به یغما برده اند....

کربلا بازم تاسف میخورد.........از غم هفتادو دو پروانه ها......باز امشب کربلا خاک عذا برسر کند..........از صدای گرییه ان ناله.ای تشنه لبان .....باز امشب کربلا شیون به پاست .........زینب کبری به دور خیمه هاستت........زینب دل سوخته امشب تا به صبح...........میکند با گریه اش شب را به صبح.....شب عاشوراست امشب .....زینبم نالان امشب ......اضغرم از تشنگی خابش برد....لب تشنه صبح فردا میخورد تیری گلوش.....امشبو ایکاش خدایا هیچ نمیکردی تو صبح.....تا حسین کشته نشه اندر زمین کربلا......تا حسین داغ لمدارش نبیند خود به چشم . ....داغ ان یاران واطفالش نبیند باز به خود......زینبش محزون نشه اندر زمین کربلا.......

برا ببغض تو دلامون گریه کن.....برا مرگ خنده هامون گریه کن ....براجدای. از هم گریه کن...برا دیوار دوتا مون .....که جدا کرده من از تو ........

حاجی ان نیست که در حج باشد.......حاجی ان نیست که در حال طوافی باشد......هران کس را که پوشیده لباس حج که حاجی نیست ......وهرکس در حجی زند سنگی به شیطان هم که حاجی نیست ....ولی هستن کسانی که در کشور چه در خانه وکاشانش.......فکر ایمان فکران گشنه.وان تشنه لبان میباشد.......حاجی ان است که در شهر وچه درخانه قلبش بشناسد ابلیس.......ورنه هر رنگ ونژادی وبا هر دینی توی رمی جمره سنگ زند ابلیس را.....به فتوایم بنام حاجی او را......چنانچه تا به حال بیت الحرامی هم نرفته.......وهرکس را که گیرد دست مظلومان ومحرومان.....گرسنه را غذا داده یتیمی راپناه داده ......ولب تشنه بکرد سیراب ......ورنه می نامند همه ان کس که پول داره......حاجی می نامند....هران کس را که شغلی یا که پارتی دارد این روزها ...

کجای یارمحبوبم .....کچای اشرف خوبم...کجایی..کجایی....کجای دلبرنازم ..کجای عشق زیبایم ؟......کجای تا ببینم من. صورت ماهت ....عززیزم تو کجای کجایی؟. ......کجای تا بگیرم توی دستام تار مویت.....کجایی کجایی؟

یادته روزای اول......یادته شبای اول ......یادته تماس اول.....یادته قرار اول .....یادمه.. که تو میگفتی ......رنگ این روزام زشب سیاه تره......یادته اشک تو چشات بود .....وقتی حرفات تو میگفتی ......یادمه اون روزا رو خوب.....به که چه هوایی داشتی.....یادمه همش میگفتی عشق اولم تو هستی......اوروزا رو یادته ......عشق خود صدام میکردی.....هردقیقه اسم من راعزیزت صدا میکردی.......یادمه شبای اول پشت من ...تو وا میسادی .....یادمه بخاطر من که چه حرفای شنیدی........اما من هم زجرا کشیدم ......که رو حرف خود بمونم .....راست میگن عشق ادمو کور میکنه .............مثل مشروب ادم و از خود بیخود میکنه........یادته حال و هوای اون روزا .......یادته روزای اول چقد عاشقم بودی .....یادته چه خوش بودیم .....چه خوش گذشته اون روزا ....من بودم به نقش مجنون ......وتوهم لیلی دل خون .....یاد اون روزای اول .....یاد اون نگاه اول ....یاد اون تماس اول ..... هیچگاه از یادم نرفته .....

خداوندا تو ای رب و توای رحمان ......تویی سلطان این دنیا.....تو هستی خالق ماه و تو هستی خالق خورش........توییی رب الیقین هستی اینو من با دلم میگم......تو این دنیا به این زیبای و دقت .........تو هفت لیل ونهارت افریدی......تواین خلقت به این زیبای و دقت ...........که نظم هست اندرش حاکم.......خداوندا تو حقی و تو یکتایی....تو هستی خالق خلقت........به بسمالله هت  قسم یا رب........که یکتای وبخشند........ودر خلقت میان این همه موجود ......توانسان کرده ای اشرف ........خدایم خالقم معبود بی همتام......ومن با شعر خود یادب بزرگیت و رحیمی تو من اورم برجای.......